Shirakawa en Kanazawa: van UNESCO-dorp tot Japanse sakebar

Ons laatste blogbericht heb ik geschreven vanuit de bus naar het historische plaatsje Shirakawa-go. Een busrit met een toeristische bus die ongeveer 1,5 uur duurde. We hadden geen plaats gereserveerd en het was behoorlijk druk. Gelukkig kwam er al snel een tweede bus. Al die toeristen willen natuurlijk naar Shirakawa-go.

Shirakawa-go is van oorsprong een traditioneel bergdorp, gebouwd in de gasshō-zukuri-stijl, en staat daarom op de UNESCO Werelderfgoedlijst. De karakteristieke huizen met hun grote rieten daken maken het dorp wereldberoemd.

 

De gasshō-zukuri-woningen werden vroeger gebouwd voor boeren, ambachtslieden en handelaren. Het is een leuk dorpje en vandaag is het opnieuw erg warm. Shirakawa-go is behoorlijk toeristisch, maar dankzij de mooie wandeling naar het uitzichtpunt, de leuke winkeltjes en de vele eetkraampjes is dat helemaal niet erg.

We hebben alle tijd, want de bus terug vertrekt pas over drie uur… tenminste, als we een plaats weten te bemachtigen. We genieten van de bijzondere woningen en de prachtige natuur rondom het dorp. Ondertussen eten we een klein hapje, want het is alweer lunchtijd.

Vlak buiten het dorp ligt een hangbrug. Een beetje wiebelend steken we de rivier over. Alhoewel… rivier… Er stroomt wel water, maar een flinke regenbui zou geen kwaad kunnen. Aan de andere kant van de brug kun je afdalen naar de rivier. Hier is het heerlijk rustig en zien we nauwelijks nog toeristen. Het water kabbelt zachtjes, het is warm, we zijn samen en we horen alleen de krekels en de vogels… Even genieten.

Gelukkig is er nog plek in de bus en rijden we terug naar Takayama. De rit is niet heel bijzonder, omdat je vooral door tunnels rijdt. Je ziet daardoor niet zoveel van de omgeving. Terug in Takayama lopen we in een paar minuten naar ons hotel. Schoenen uit in de lobby en onze slofjes mogen weer aan.

Na wat uitrusten en een bezoek aan de openbare onsen van het hotel is het weer tijd om te gaan eten. Japan kent verschillende keukens en vanavond kiezen we voor een tempura-restaurant.

Zoals Bart zei: “Het is net een gewone snackbar…” En eigenlijk klopt dat ook wel een beetje. Vis en groenten krijgen een laagje panko, een grof Japans paneermeel, waarna alles kort wordt gefrituurd. Simpel, maar ontzettend lekker. We komen terecht bij Ebihachi, een klein restaurant waar we een uurtje eerder nog snel een reservering voor hebben gemaakt. Gelukkig is er nog plek en krijgen we een mooie plaats aan de bar.

 

We eten een heerlijk menu met onder andere tempuragarnalen, vis, groenten en zelfs tempura-ijs als dessert. Je doopt de tempura in wat zout met curry of in tentsuyu, een saus op basis van dashi, sojasaus, mirin en suiker. Alles natuurlijk gecombineerd met een heerlijk flesje sake… Daarover straks meer.

Tijd voor de trein naar Kanazawa

De volgende dag pakken we de trein naar Kanazawa. Kanazawa is een middelgrote stad die is ontstaan rondom een kasteel. De stad staat bekend om de oude samoeraiwijk, de beroemde Japanse tuin Kenroku-en, het kasteel en de gezellige binnenstad met de grote Omicho Market. Wij verblijven in een leuke ryokan, een traditioneel Japans hotel, midden in het centrum maar toch in een rustige straat.

We slapen opnieuw op futons op de grond. Daarnaast beschikken we over een eigen tuin, een privé-onsen en zelfs een moderne keuken.

 

We gooien snel een wasje in de wasmachine en hangen alles te drogen. De Omicho Market ligt letterlijk om de hoek. Hier eten we een schaaltje sashimi en wat sushi. Wat kan simpel eten toch ontzettend lekker zijn. Echt een aanrader als je in Kanazawa bent.

 

Daarna wandelen we naar Kanazawa Castle. Het kasteel dateert uit 1583 en was eigendom van de Maeda-clan. Het is een enorm terrein met een groot park eromheen. Ondanks dat het meerdere keren is afgebrand, is het telkens opnieuw opgebouwd en gerestaureerd.

Via de kasteeltuinen lopen we naar Kenroku-en, een van de mooiste Japanse tuinen van het land. Vooral in het voorjaar en in de herfst moet het hier prachtig zijn, maar ook nu is het een schitterende plek.

Via de tuin wandelen we verder naar de samoeraiwijk. Een prachtige wijk met traditionele huizen. Helaas zien we geen enkele samoerai. Via de binnenstad lopen we terug naar onze ryokan om ons even op te frissen.

Sake!

Er zijn zoveel restaurants in Kanazawa dat kiezen bijna onmogelijk is. Gelukkig zijn de beoordelingen vrijwel overal goed en hebben we tijdens deze reis eigenlijk nog nergens slecht gegeten. Vanavond kiezen we voor een sakebar.

De Japanse rijstwijn begint Bart inmiddels ook erg lekker te vinden, dus dat wordt een makkelijke keuze. We vinden een gezellige bar waar een paar Japanners ons eerst verbaasd aankijken. “Wat doen die hier?” lijkt hun blik te zeggen. Gelukkig worden we vriendelijk geholpen en krijgen we een Engelse kaart. Achter de bar staan zes koelkasten vol gekoelde sake. Keuze genoeg dus.

We kiezen een proeverij met drie verschillende sake. We mogen kiezen uit droog, halfdroog of zoet. Wij gaan natuurlijk voor drie droge varianten. Op dat moment begint iedereen in de bar te lachen…

Waarom?

De ober schrikt ergens van, stoot alle glaasjes om en mag de complete proeverij opnieuw inschenken. Gelach alom.

Omdat de ober het toch wel vervelend vindt, laat hij ons ook nog een zoete sake proeven. En eerlijk is eerlijk… ook die is erg lekker. Niet overdreven zoet, maar mooi in balans. Bij de sake bestellen we verschillende kleine hapjes. Een soort Japanse tapas. Zelfs een hele makreel verschijnt op tafel. En die smaakt verrassend goed.

Er verdwijnt behoorlijk wat in de frituur, maar dat combineert uitstekend met de sake. We slapen in ieder geval weer heerlijk die avond.